เวลา

6 ปีผ่านไปเหมือนกับเมื่อวานยังอยู่ที่ท่ารถเชียงราย

พึ่งจะนั่งรถไปขึ้นเครื่องมาไต้หวัน...

ได้มาอย่าง เสียมาอย่าง

เติบโตขึ้น เรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่ไม่เคยเรียนรู้มาก่อน

รู้จักตัวเองยิ่งขึ้น เข้าใจในตัวเองมากขึ้น

ขาดการติดต่อกับเพื่อนๆ ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมากขึ้น

เวลาส่วนใหญ่มีแต่งานกับเรียน

someone's motto: No sacrifices, no victories...

ต้องการอะไรก็ต้องเอาสิ่งๆนึงไปแลก

แต่สิ่งที่เราเอาไปเเลก กับสิ่งที่เราได้รับ มันคุ้มกันไหม?

เคยมีคนบอกว่า คนที่จะสำเร็จได้ ต้องเสียสละเวลา

ต้องไม่กลัวเหงา ต้องสามารถอยู่คนเดียวได้ ต้องมีความตั้งใจมากกว่าคนอื่น

เวลาล้มลง ต้องไม่กลัวที่จะยืนขึ้นมาอีก ต้องมีความมุ่งมั้นกับสิ่งที่ตัวเองทำ

แต่เวลาที่สำเร็จแล้ว คิดว่าคนคนนี้จะมีความภาคภูมิใจกับตัวเองไหม

หรือว่าจะยังไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ แล้วไม่มีวันหยุดที่จะไขว่ขว้าต่อไป

แล้วมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง ไม่เคยคิดจะทำอะไรใหญ่โต

ทุกวันทำงานไปงั้นๆ เช้าออกเย็นกลับ มีเวลาอยู่กับครอบครัว

ถึงจะไม่มีเงินทองมากมาย แต่ก็มีความสุขกับครอบครัว

บางครั้งอาจจะมีปัญหากับเงินทอง แต่ก็มีความสุขอย่างพอเพียง

คุณจะเป็นคนแบบไหน??